Dr Abschied
Es isch en kalte Winterabend gsi. D'Maria isch allei am Fänster g'sesse und het uss g'luegt. D'Strass isch leer gsi und es isch leicht gschneit. Sie het an de Tag denkt, wo sie ihr Bruder zum letschte Mol gseh het. Es isch scho lang her. Vor viele Jahr isch er plötzlich weggange. Nüt het mer gwüsst, wo er isch. D'Maria het oft probiert, ihn z'finde, aber es isch immer z'spät gsi. Hüt het sie e Nachricht becho. Es isch e Nachricht vo ihm gsi. „Ich chume zrugg,“ isch in der Nachricht gstanden. Aber es isch kei Freud gsi, die sie gfühlt het, sondern Traurigkeit. Warum isch er nöd früeher cho? D'Maria isch ufgstande und isch zur Tüür gange. Uss het sie es Auto höre, wo abgstopped isch. Ihr Herz het schneller gschlage. Isch es würklich er? Aber wie sie d'Tüür uffmachet het, isch niemand do gstande. Sie het d'Tüür z'macht und g'weint. Sie het gwüsst, dass der Abschied endgültig isch.